Op 16 mei loop ik halve marathon van Leiden. Iets in mij vindt dat ik dat sneller kan dan in 1:50 uur. Ikzelf vind dat dat nog een hele kluif wordt. Mijn trainster spreekt in dit verband over “twee vingers in de neus”.

Direct na een specifieke training

Ik vind het heel prettig dat er iemand is die zo sterk in me gelooft. Toch denk ik dat die laatste tip ten koste zal gaan van mijn loopstijl. De vingertoppen blijven behaaglijk warm – dat moet gezegd – maar een testje van 400 meter leerde mij dat het te kort dag is om dat er nog in te slijpen.

Specifiek trainen. Dat zei ze ook nog. Je moet nú specifiek trainen. Daar ben ik natuurlijk gek op, specifiek trainen. Je kunt me niet blijer maken dan met specifiek trainen, dus ik ben meteen om. Oké, wat moet ik doen?!? Een tempoduurloop. Een tempoduurloop van één à anderhalf uur.

Wat een gekkenwerk. Als ik anderhalf uur in mijn beoogde halve marathontempo ga lopen heb ik die wedstrijd al zo’n beetje gedaan. Nou ja, zonder die uitzinnige fans dan natuurlijk. Maar goed, ik ben de rotste niet en ga elke week zo’n tempoloopje in mijn schema opnemen.

Béétje jammer dat ik daar dan meteen de eerste keer om 06:00 uur voor mijn bed uit moet. En als ik om 06:00 uur moet opstaan, dan ben ik toch wel wat stram. Om 11:00 uur trouwens ook hoor, maar dat klinkt toch minder alsof je echt álles voor je sport over hebt. Dus, 06:00 uur gaat de wekker en even voor 06:30 uur sta ik na een licht ontbijtje uitermate strak gekleed én vol goede moed buiten.

En verdomd, wat een lekkere training! Ik begin voorzichtig en na 2 km kan ik het gewenste tempo oppakken én aanhouden. Na krap een uurtje ben ik weer terug van in totaal 11 km. Als ik dat nou per week met een kilometertje uitbreid, dan train ik toch best wel specifiek?

Het is de bedoeling dat dit een behoorlijk heroïsch verhaal wordt. Het is marathondag in Rotterdam, ik heb mijn loopkleren aan: ik ga hier het heilige asfalt tarten.

"Hans, je zweeft..."

Althans… dat is het plan. Ik besef heel goed dat bovenstaande foto aantoont dat de marathon nog een paar kilootjes te hoog gegrepen is op dit moment, dus moet de heroïek óf van mijn 10 km komen óf van anderen. Laat ik toch proberen het bij mezelf te zoeken.

Het begin van het verhaal druipt in ieder geval van de heroïek: drie kwartier voor de start loop ik in mijn loopshirtje kalm naar het startvak. Utter coolness, al zeg ik het zelf. Niet zo heel erg utterly cool is dat ik het na tien minuten echt héél erg koud begin te krijgen. Behoorlijk viriel heb ik mijn borsthaar nog laten staan maar zelfs dat mag niet baten.

Na het kanonschot voel ik het al: ik kan amper bewegen. Pas las ik dat je jezelf dan als soepel bewegende running machine moet visualiseren. Dát kan ik wel! In gedachten loop ik als graatmager silhouet gitzwart afstekend tegen een ondergaande zon de horizon tegemoet. Maar mijn spieren zijn gewoon in Rotterdam en in Rotterdam is het bewolkt en maar 6 graden en over gevoelstemperaturen wil ik het al helemáál niet hebben in deze door zeewind geteisterde havenstad.

Na een kilometer of acht rennen is mijn lichaam behaaglijk opgewarmd. Ik kan beginnen. Mijn gewenste tempo kan ik dan al niet meer vasthouden, maar even later draai ik dan toch maar mooi zwétend de Coolsingel op voor de laatste 500 meter.

Verder dan me lief is zie ik het finishdoek hangen. En ik besef: nu genieten! Ik zie het gitzwarte graatmagere silhouet in gedachten weer voor me en besluit de duizenden toeschouwers waar voor hun geld te geven: ik ga op mijn loophouding letten. Met mijn schouders ont- en mijn buikspieren áángespannen finish ik met opgeheven hoofd. Niet ik, maar het publiek is hier de grote winnaar.

“Hans, je zweeft” is de reactie van mijn lieve loopvriendin Kayung op bovenstaande foto. Nu gingen er op het moment van afdrukken veel emoties door me heen, maar het gevoel van zweven heb ik op de Coolsingel niet gehad. Ligt dáár dan de heroïek in verscholen?

Stralend finishen als laatste

Dit jaar vier ik mijn vijfendertigjarig jubileum als sportman. Wel een beetje gênant dat ik daar zelf over moet beginnen, maar oké. Ik zal u niet vermoeien met de vele fantastische hoogtepunten, maar wil u wel meenemen in een puntje van zorg mijnerzijds: ouders van sportende kinderen.

Het gekke is dat íedereen nu precies weet waar ik het over heb. Roodaangelopen en fanatieker dan hun kroost staan ze langs de randen van de velden. En het kroost weet dat het in de ogen van die ouders óf nooit faalt, want immer miskend door derden in strategische posities óf altijd faalt, want always underachieving in de ogen van hun roodaangelopen voorvaderen.

Dit gesprekje voerde ik pas met mijn dochter.
“Papa, ben je wezen hardlopen?”
“Ja!”
“Een wedstrijd?”
“Ja!”
“En heb je gewonnen?”
“Nee!”

(Er zijn papa’s die nu eenmaal nooit wedstrijden winnen. Mijn dochter’s papa is zo’n papa. De laatste keer deed hij echt zijn stinkende best en moest toch zo’n 9.000 – zegge: negenduizend – concurrenten voor laten gaan. Maar papa had wél lol gehad!)

Vandaag debuteert mijn dochter in het hardloopcircuit. Een echte hardloopwedstrijd, dát wilde zij ook wel! Met zorg kiezen we samen haar kleding uit. Ik vind het belangrijk dat het kleursgewijze een beetje matcht. Zij vindt het belangrijk dat het in haar ogen hardloopkleding is. Maar plots barst ze in tranen uit.

“Ik wil niet hardlopen!!!” Navraag blijkt dat ze haar tweede paasdag eigenlijk liever besteedt aan hoelahoepen, want dat gaat immers steeds beter. Dit is een test en ik weet het. Schreeuw ik haar nu roodaangelopen naar de startlijn (de finishlijn lijkt ineens héél ambitieus) of laat ik haar hoelahoepcarrière voorgaan?

Afspraak is afspraak, dus we gaan! Een geïmproviseerd liedje over hoe zij heroïsch twee rondjes hardloopt mét bijbehorende handgebaren (startlijn, heel hard rennen, juichend finishen) doet wonderen en precies op tijd sta ik hand in hand met mijn gestartnummerde dochter achter een zeer officiële witte streep.

Het startschot maakt al meteen een verpletterende indruk en 5:48 min later finishen we stralend als laatste. Oké, er liep nog een jongetje achter ons maar die was vooral zijn vader kwijt. Maar die stralende lach van de laatste meters, lieve lezer, dát is de motivator om het beste uit jezelf te halen! Die kun je als roodaangelopen ouder echt niet overtreffen.

Ik zie mijzelf graag als jonge god. En in het licht van de evolutie is dat ook zo. Maar soms stelt een training het prille godendom danig op de proef.

De jonge god | terug uit de Heijplaat

Het is dinsdag. Op het programma staat een duurloop van 10 km maar die is eigenlijk voor de marathonlopers uit de groep. Ik laat me verrassen. De verrassing heet 2 series van 10 x 1:30 minuut, “en dat mag behoorlijk snel!” Anderhalf minuutje… dat is te overzien…

Het startschot klinkt voor de eerste anderhalve minuut en ik zie alleen nog maar de kleurige ruggen van mijn medelopers. Tering, die gaan snel. Te snel, zo blijkt. Naarmate de series vorderen loop ik steeds verder vooraan en ook steeds sneller. Ik finish als een jonge god.

Het is donderdag. Ik zou nu meteen in slaap kunnen vallen, zeg ik als ik nog thuis ben. Het inlopen put me al uit. Pijn in mijn benen, brand in mijn benen. De marathonlopers lopen vanavond 15 km en ik vrees voor wat er komen gaat.

Tot in mijn beenmerg zet de dinsdagtraining alles in brand. En ik blijk niet de enige. Een uurtje rustige duurloop moet het dan maar worden, besluiten ze. Een uur??? Ik probeer het rustige tempo bij te houden. Ik put moed uit het feit dat het meestal na een half uur makkelijker gaat.

Maar het gaat na een half uur niet makkelijker. Mijn benen branden nog steeds, ze zijn niet tegen deze avond opgewassen. Ik heb geen benen meer. Pijn. Fantoompijn. Brand. Stoppen. Herstelbiertjes. Ook Brand, Dubbelbock that is. Het biedt geen herstel, wel troost.

Zaterdagochtend. Koffie, krantje, goede zin. Voorzichtig loop ik een rondje door de haven. De brand is geblust. De jonge god van dinsdag is terug. Sterker, verstandiger ook. Klaar voor de lange duurloop van morgen.

En dan is het morgen. De zomertijd is ingegaan. Het is dus echt heel erg morgen deze morgen. Om 07:30 uur sta ik buiten. De Heijplaat roept. Mijn voeten antwoorden en een half uur later loop ik door een verstild containerlandschap. De koele zomertijdzon werpt lange schaduwen.

Na 15 km loop ik langs mijn huis en besluit tot een extra lusje Waalhaven. Dat kunnen alleen de hele groten. De jonge god is terug. En viel vanavond in slaap op de bank.

[Show as slideshow]

Brandstof voor de training

Maar oké, de wekelijkse trainingen staan in mijn computer en met de Polar-software analyseer ik mijn prestaties. Er ontstaan mooie lijngrafieken en nooit zag ik boeiender staafdiagrammen. Tien kilo afvallen levert meer tijdwinst op, maar met die trainingsarbeid zit het wel goed.

Of niet natuurlijk en dan is het zaak grondig te analyseren waar het misgaat. Want ik train natuurlijk om sterker en sneller te worden! Drie, vier keer per week draai ik mijn kilometers volgens een uitgebalanceerd trainingsschema en dat leg ik dan nauwkeurig vast in die software.

En dat doe ik ook – hoe leuk – online! Looptijden.nl is een site waar je je eigen profiel kunt aanmaken en dan braaf je kilometertjes kunt loggen. Dat profiel is openbaar dus iedereen kan het zien. Hardlopen 2.0, want je kunt de ingevoerde training of wedstrijd meteen doorflitsen naar Twitter of Facebook.

Laat ik eerlijk zijn: het is allemaal ijdelheid. Het is een vehikel om te laten zien hoe sportief ik ben, hopend dat de leek niet door heeft hoe traag ik loop. En het levert verdomd raar gedrag op.

Op zondag loop ik mijn wekelijkse lange duurloop, waarvan de trainingsleer voorschrijft dat die zeer langzaam gelopen moet worden. Nou, dat is aan mij wel besteed. Vandaag bak ik eerst met mijn dochter maar eens muffins, na het proeven loop ik 17 km en de eerste 5 km zit ik natuurlijk hé-le-maal stuk.

Dus ik klok op mijn gemakje een flaconnetje water naar binnen, wandel wat rond de Erasmusbrug en neem daar heerlijk de tijd voor. Allemaal errug relaxed. Tót ik bij mezelf de volgende gedachte bespeur: had ik mijn stopwatch niet even moeten stoppen, zodat mijn gemiddelde snelheid niet omlaag gaat door deze wandelpauze?

Zo, Hans… dan ben je echt een loser! Als je goeie statistieken wilt, dan loop je maar ff lekker een stapje harder!!! Nee jongen, ook dit hoort kennelijk bij je training. Geniet er maar van op deze eerste lentedag. Het zonnetje schijnt, je bent lekker buiten en de statistieken bekijken we pas achteraf!!! Sukkel…

Vijftien minuten voor de start | verkleumd

Nog nooit gelopen in Den Haag. Aan dit soort grote wedstrijden deed ik nooit mee omdat ik altijd – voor mijn doen dan… – snelle tijden wilde lopen. En mijn idee was dat dat in massa-evenementen niet gaat lukken. Tenzij je in de kopgroep zit, maar die ben ik na het startschot altijd meteen al kwijt doordat er teveel recreatielopers in de weg lopen.   

Maar na de halve van Parijs vorig jaar ben ik om. Niet dat ik daar een snelle tijd liep, maar het was wél gezellig. Dus ik schrijf me in, krijg een paar loopmaatjes ook enthousiast en we pakken de trein naar Den Haag. Daar is het dus écht heel koud en ik verkleum tot op het bot.   

Omkleden, even gezamenlijk inlopen en dan naar het startvak. Tenminste… dat is het plan.   

- “Ik ga nog even plassen, jongens”
- “Is goed, Hans, wij wachten hier wel”   

Nooit meer gezien die gasten. Ja, na de finish! En het had PR’s geregend toen ik er niet bij was, ook dat nog. Anyway, ik heb lekker mijn eigen race gelopen. Vooraf had ik gezegd 2:00 uur zou prachtig zijn, 2:15 uur is ook prima. Het wordt 1:59:06. Volgens de organisatie 1:59:07, maar dat klopt natuurlijk niet.   

En mag ik ook even de aandacht vragen voor de opbouw van mijn race? Vijf-kilometer-tijden: 29:18, 28:37, 28:08 en 27:42. Daar heb je ook geen zak aan verder, maar een bekeken race lopen dat kan ik! 

Kayung loopt wéér een PR | 1:52:05

[Show as slideshow]

Kayung loopt gewoon een PR!

Mijn wedstrijdschema ligt voor de eerste maanden van 2010 al een tijdje vast. Hier is sprake van nauwkeurige planning. In januari ga ik echt serieus trainen, in februari moet blijken wat mijn huidige niveau is, in maart loop ik voor de fun een grote loop, in april pik ik de 10 km mee van de heilige Rotterdam Marathon en in mei loop ik serieus een halve marathon.

En dit weekend is het dan tijd voor de 10 km waar ik vanaf de kerst hard voor heb getraind. Vier trainingen per week en trouw volgens het schema. Kwaliteit, kwantiteit; de hele mikmak in een zorgvuldig samengestelde mix moet mij naar een eindtijd van onder de 50:00 minuten brengen. Want voorzichtig denk ik dat dat kan. Voorzichtig denk ik dat dat een realistisch tussenstapje is op weg naar het einddoel van 2010: 10 km in minder dan 45:00 minuten.

Op 14 februari moet het dan gebeuren. Ik word op tijd wakker, mijn loopkleding ligt beneden al klaar. Mijn dochter heeft nog twee Valentijnskadootjes gemaakt op school, maar die blijken allebei voor mama, want dat is de liefste. Het deert mij niet. Het is wedstrijddag! Ik ben mentaal sterk! Mij krijg je alleen met een houten hamer kapot! Vanuit de badkamer zie ik het lichtjes sneeuwen.

Sneeuw??? Zie ik daar echt sneeuw? Ja, ik zie daar echt sneeuw. Van die witte, die blijft liggen. En het sneeuwt behoorlijk door. Ja jongens, als de aarde zich niet echt houdt aan het klimaatprobleem dan is zo’n hardloopcarrière wel heel moeilijk te plannen! Die 50:00 minuten kan ik nu wel shaken natuurlijk, als er überhaupt al gelopen wordt.

Ik vertrek maar gewoon. De Delftse Hout is ook mooi voor een lekker duurloopje in de sneeuw. Maar als ik arriveer zie ik allerlei lopers met startnummers. Het gaat gewoon door! Ik tref loopmaatje Kayung die beweert blij te zullen zijn met een tijd onder het uur in deze omstandigheden. We zien wel, gewoon lekker lopen.

De start is glibberig. Maar al snel lopen we op sneeuwvrije fietspaden. De eerste kilometer gaat in 4:50 en Kayung loopt naast me. “Ga je ook onder de 50:00 lopen?” Ze schrikt. “Nee joh, lopen we nu zo hard dan?” Ze zakt langzaam terug en ik hou hetzelfde tempo vast, ook op de besneeuwde stukken. Ik finish sterk, zie tevreden op mijn klokje 49:05 staan, draai me om en zie tot mijn verbazing Kayung hijgend naast me staan. Nooit liep zij onder de 50:00 minuten. Vandaag flikte ze het in 49:34.

Hardlopers trainen om heel veel verschillende redenen. In de officiële lijstjes – ja er zijn echt mensen die al die redenen gaan zitten turven en er dan een ranglijstje van maken – zie je de meest voor de hand liggende redenen voorbij komen: fit worden, afvallen, marathon uitlopen…

Dé benenbreker van 2010: Schouwburgplein, Rotterdam

In mijn loopgroep vraag ik er ook wel eens naar: “en, waar ga jij de komende maanden voor trainen?” En dan hoor ik heel vaak als antwoord: “heel blijven”. Maar dat is geen officieel antwoord; ik zie het nóóit in die lijstjes terug!

Heel blijven… wat een raar doel als je gaat trainen. Thuis op de bank maak je statistisch gezien veel meer kans om heel te blijven dan tijdens een zwaar trainingsregime. En tóch gaan ze lopen, die mensen die zo graag heel willen blijven. Ondanks dat ik geen journalist ben vraag ik dóór!

En dan komt de aap uit de mouw: ze gaan de márathon lopen! Het verzwaarde trainingsregime maakt je natuurlijk wat blessuregevoeliger. En niets is erger dan bij het startschot van je beoogde marathon in een spijkerbroek je trainingsmaatjes te moeten aanmoedigen.

Heel blijven dus. Mooi fenomeen. Je schrijft je in voor een marathon en je krijgt prachtige beelden in je hoofd van mogelijke eindtijden, enthousiaste supporters, blinkende medailles en een hand van de burgemeester.

Maar starten wordt gaandeweg belangrijker dan uitlopen. Tot het startschot eenmaal is gevallen natuurlijk. Dan wordt die eindtijd plotseling toch weer heel belangrijk.

Dit is niet mijn week. Een niet te ontwarren knoop moet doorgehakt, een ziekte dichtbij mij blijkt here-to-stay en ikzelf ben dus vooral heel erg moe. Eindelijk lijk ik ook eens baat te gaan hebben bij de belofte van al die enthousiaste hardloopliteratuur: in een uurtje hardlopen verdwijnen je zorgen als sneeuw voor de zon! Maar niets is minder waar… 

Dit was ook niet zijn week...

In élk boek over hardlopen staat het. In élke Runner’s World staat het. Al járen lees ik tot vervelens toe zinnen als: “goh, en dan moet ik een moeilijke beslissing nemen in mijn bedrijf en dan ga ik eerst een uurtje hardlopen en dan blijkt het probleem eigenlijk helemaal niet meer te bestaan”. Of: “en dan kan ik me daar zó’n zorgen over maken en dan ga ik een uurtje hardlopen en dan blijkt het allemaal veel minder erg dan het eerst leek”. 

Nu ben ik altijd al meer dan gemiddeld enthousiast geweest over hardlopen dus als ik dan dit soort verhalen lees kan ik bijna niet wachten om mijn loopschoenen aan te trekken en naar buiten te gaan. Maar ik sta alleen nooit voor een moeilijke beslissing en maak me ook nooit ergens zorgen over. Tót deze week. 

Ik verwacht er dus nogal wat van, van dat hardlopen. In mijn eerste training deze week zitten drie duizendjes. Nou, fuck die duizendjes, want ik heb in de eerste meters al spijt dat ik überhaupt buiten in de vrieskou sta. Dat wordt dus een gewoon ordinair duurloopje en ik weet er zowaar tien kilometer van te maken. Blij dat ik het heb gedaan? Ja. En finish ik met verlicht gemoed? Nee! Ben alleen maar bezig geweest met me voort te slepen tot ik van mezelf vond dat ik met goed fatsoen wel kon stoppen. 

Donderdagavond train ik met de club mee. Braaf de intervallen gedaan met de groep, mooi verantwoord tempo aangehouden en fris gefinisht. En tóch weet ik dan al: dit was het dan voor deze week. Ik loop geen meter meer. Inmiddels is in bed die knoop doorgehakt, zal ik de rest moeten accepteren en heb ik me dit weekend zwáár laten gaan. 

En nu komt er een nieuwe week. Met vier trainingen! Ja, dat beloof ik: vier trainingen for real.

It’s official: ik ben ouder dan Elvis ooit geworden is. Elvis – dat was een zanger uit de Verenigde Staten van Amerika – overleed op zijn 42e en precies die leeftijd heb ik gisteren achter mij gelaten. Nu heeft Elvis verder natuurlijk alles bereikt wat ik nooit zal bereiken, maar deze steek ik mooi ff in mijn zak.

16 januari: ouder dan Elvis

Elvis deed niet aan hardlopen. Ik weet niet zeker of hier een statistisch waterdicht oorzakelijk verband uit te destilleren valt, maar het staat als een paal boven water dat ik wél aan hardlopen doe en lééf!

Er is al vaak aangetoond dat er een positieve correlatie bestaat tussen gezond leven en lang leven. Hardlopen wordt vaak tot gezond leven gerekend, maar even vaak juist niet en beide kampen schermen met zéér gedegen wetenschappelijke onderzoeken om hun gelijk te halen.

Ik reken – niet schermend met welk onderzoek dan ook – hardlopen tot gezond leven. Ja, ik denk dat dat eigenlijk wel klopt. Omdat hardlopen lekkerrr is! Omdat ik er sterker en energieker van word! Omdat het me veel oplevert in het leven!

"Tastbare nabijheid" met Nicole

Neem nou vandaag. En denk ff terug aan de kersttoespraak van onze – niet twitterende en zéker niet hardlopende – vorstin. ”Schuilgaand achter mijn scherm” (parafraserend, jawel) heb ik dankzij Twitter vandaag een heerlijk duurloopje kunnen regelen met Nicole.

Samen een úúr zweten, majesteit; noem dát maar geen “tastbare nabijheid”!